روي خط اينترنت

آموزش جنسی و انتقادات اخلاقی

نویسنده: جوکارتر1 سایت:the evangelical outpist  مترجم: مریم رفیعی

یقیناً شیوه آموزش مسائل جنسی در مدارس می‏تواند به سرعت، هنجار سازی کند ضمن آنکه اگر انتخاب محدوده و نوع موضوعات آموزشی با واقعیت‏های موجود جامعه در تناقض باشد، نوجوانان را دچار پارادوکس ذهنی خواهد نمود. مطلب حاضر می‏کوشد به اختصار، شیوه‏های آموزشی مورد بحث در آمریکا را تحلیل نموده و هر چند تمامی مطالب آن مورد وثوق نشریه نمی‏باشد، با نگاهی اخلاقی رویکرد متفاوتی را طرح می‏کند.

با انتشار گزارش هنری واکسمن2، یکی از اعضای کنگره آمریکا که ادعا می‏کرد برنامه‏های آموزش خویشتنداری3 اطلاعات غلط و گمراه کننده‏ای را تعلیم می‏دهند، دوباره بحث بر سر بودجه دولت فدرال برای برنامه‏های آموزش جنسی آغاز شد. نماینده دموکرات‏ها در گزارش 26 صفحه‏ای‏اش به برخی انتقادات درست در موضوعات درسی خویشتنداری اشاره کرده است. چنین بی دقتی‏هایی غیر قابل بخشش هستند، دانش آموزان را تضعیف نموده و از ارزش تین برنامه‏ها می‏کاهند.

متأسفانه گزارش واکسمن نیز پر از داده‏ها و اطلاعات نادرست است. تکذیب رابطه میان سکس نوجوانان و خطر روز افزون اقدام به خودکشی و نیز امتناع از پذیرش اثر بخشی برنامه‏های خویشتنداری صرف، صحت گزارش او را زیر سوال می‏برد. واکسمن با ارائه مباحث نادرست به جای حقایق اثبات شده، تنها سبب شده است که نحوه انتقادات وی بهانه رد بافته‏هایش شود.

اما بحث بر سر برنامه‏های "جامع"4 آموزش جنسی و برنامه‏های "صرفا خویشتندارانه"5 در واقع نگاهی غلط به معضلی پیچیده است. هر دو رویکرد در درجه اول، مربوط به تعلیم دیدگاهی خاص و ایمن سازی نوجوانان در برابر تأثیرات یک نگاه ویژه می‏شوند، هیچ کدام نگران تدوین شیوه صحیح آموزشی نیستند. برای مثال طرفداران خویشتنداری، از جوانان می‏خواهند که "فقط نه بگویند"؛ در حالی که دسته مقابل، از دانش آموزان می‏خواهند که "فقط کاندوم استفاده کنند"، هر دو طیف، بیشتر از هر چیز دل مشغولی "اثر بخشی" شیوه‏های‏شان دارند تا آنکه بخواهند به جوانان بیاموزند چطور خودشان به طور انسانی به مسائل جنسی بیندیشند.

با وجودی که یک برنامه آموزشی، لازم است بیش از اثر بخشی دارای استدلالات اخلاقی باشد، این مؤلفه در هر دو رویکرد به طور عجیبی حذف شده است. کاربرد این مشخصه و اجرای آن نیاز به توجه به موارد نه چندان جامع زیر را دارد:

الهیات. قبل از اینکه نوجوانان "روش‏ها" را بیاموزند، باید هدف و نقشی را که سکس در زندگی انسان‏ها ایفا می‏کند درک کنند. آیا سکس اساسا برای لذت جویی است؟ برای تولید مثل؟ برای هر دو؟ آیا سکس هدیه‏ای از سوی خالق مهربان است یا اینکه تنها طریقی تکاملی برای انتقال اطلاعات ژنتیکی ما به نسل بعد است؟ کشف پاسخ چنین سوالاتی باید به هر موضوع دیگری در آموزش ارجحیت داشته باشد. چرا هدف روش‏های بارداری به دانش آموزان تعلیم داده می‏شود در حالی که آنها هنوز هدف از سکس را نمی‏دانند.

تبیین ارزش‏ها. استفاده از "اصول اخلاقی تنگنا" در کلاس‏های درس، نگرانی‏های صحیحی را در خصوص تظاهر به نسبی گرایی اخلاقی به جای "تبیین ارزش‏ها" به وجود آورده است. اما در حالی که هرگز نباید به دانش آموزان گفت همه ارزش‏های اخلاقی مساوی هستند، آنها باید بیاموزند چطور ارزش‏های اخلاقی را در پرسش از اخلاق جنسی به کار برند. پیش از هر چیز باید هدف سکس مشخص باشد تا دانش آموز بتواند تعیین کند چه فضایلی متناظر با رفتارهای جنسی هستند. اگر ما چیزی جز عامل انتقال ژن‏ها نیستیم آیا باید تک همسری ارزش محسوب شود؟ اما اگر یکی از اهداف سکس تولید مثل است، پس باید این تعهد را پذیرفت که ارزش‏ها در موقعیت‏های مربوط به اخلاق جنسی اولویت دارند.

چون جامعه بیش از فرد، نوع ارزش‏ها را تعیین می‏کند، جوانان باید آزاد باشدند به راحتی در مورد نحوه پاسخ گویی گروه‏ها -چه مذهبی و چه سکولارم- به این سوالات بحث کنند. در این مورد دانش آموزان باید تشویق به پذیرش دیدگاه‏های والدین و کلیسا شده و مشخص کنند که چطور این دیدگاه‏ها روی تصمیمات‏شان اثر می‏گذارد. آناه باید اجازه کشف این موضوع را داشته باشند که هر یک از باورهای مذهبی یا سکولارم چه طور در مباحثی مثل سقط جنین یا هم‏جنس گرایی نظر می‏دهند. گر چه بیش از ورود در چنین جدل‏هایی، نوجوانان باید بیاموزند چطور این باورها را تبدیل به رفتار سازگار اخلاقی کنند. اغلب مسیحی‏ها می‏گویند؛ مدارس دولتی، نقش صحیح والدین و کلیسا را حذف کرده‏اند. در این صورت پس چرا برنامه‏های آموزش جنسی در تعالیم روز یکشنبه کلیسا وجود ندارد و یا چطور می‏توان تصور کرد نوجوانان، فهمی بر اساس انجیل از اخلاق جنسی داشته باشند، در حالی که ما بستر لازم برای آن را فراهم نکرده‏ایم.

کسب اطلاعات. دانش آموزان بیش از آنکه گیرنده منفعل داده‏ها باشند، باید بیاموزند چطور اطلاعاتی در مورد جنسیت بدست بیاورند. لازم است آنها چگونگی تشخیص اعنبار منبع اطلاعاتی خود را بفهمند؛ اینکه منبع مورد نظر چه دستور کاری دارد و اطلاعات را از کجا و چگونه کسب می‏کند. گزارش واکسمن، نمونه پیش افتاده‏ای از لزوم این رویکرد است. در حالی که تلاش در راستای تصحیح اشتباهات آموزشی است، اعضا کنگره آن را صرفا با داده‏های نادرستی به نفع اهداف خود جایگزین می‏کنند. باید امکان تفکر انتقادی را برای نوجوانان فراهم نمود تا خودشان بتوانند دریابند تا چه حد داده‏های دریافتی‏شان مورد اطمینان است. همچنین دانش آموزان باید در انتخاب کمیّت اطلاعات مورد نیازشان آزاد باشند. نباید نوجوانان، مجبور به یادگیری چیزی بیش از "مباحث اصلی" مسائل جنسی یا موضوعات فرعی آن باشند. چرا یک دختر با حیای جوان باید مجبور به دانستن نحوه استفاده از کاندوم یا جزئیات مسائل جنسی (سکس مقعدی) باشد؟ عفت، عیب یا گناه نیست و نباید چنین برخوردی با آن شود (من در مسائل جنسی متعصب یا محافظه کار نیستم. اما باید اعتراف کنم "اعمال جنسی" ویژه‏ای وجود دارند که آرزو می‏کنم هرگز چیزی درباره آنها نشنیده بودم.)

عکس این مطلب هم درست است. جوانان نا بالغ باید دسترسی به اطلاعات نا معتبری درباره موضوعات مورد نیازشان بدانند. محدود ساری دستیابی به چنین دانشی، مانع از کنجکاوی آنها نخواهد شد و صرفا باعث می‏شود آنها به سوی منابع غیر قابل اطمینان از قبیل هم‏سالان یا معلمان خود بروند (به ویژه آنکه هیچ یک از این دو گروه قابل اطمینان نیستند.)

برای مثال من در سال اول کالج، معتقد بودم که به طور متوسط  کیفیت زندگی جنسی همجنس گرایان تفاوت چندانی با دگر جنس گرایان ندارد. گر چه به نظر استاد من همجنس گرایی، گرایش غیر اخلاقی محسوب نمی‏شود، اما مؤدبانه به من تذکر داد که اشتباه می‏کنم و از من خواست پژوهش مستقلی روی این موضوع انجام دهم. ساعتی بعد در کتابخانه، توهمات من رفع شد و درس ارزشمندی فرا گرفتم؛ اینکه خرد سنتی توسط جوانان خوش نیتی که سعی در القای حس "مدارا" دارند نادیده گرفته می‏شود.

منتقدان این روش احتمالا خاطر نشان خواهند کرد که بسیاری از روش‏ها در زمینه اثر بخشی به شکست منجر می‏شود. روشنفکری در یافتن اطلاعات دقیق سستی می‏کند، در حالیکه توجیهات عقلانی، برای رفتار مشکوک اخلاقی آنها به چالش کشیده شده است. آنها می‏توانستند با تمرکز روی انتقادات اخلاقی استدلال کنند که نمی‏توان میزان سکس نوجوانان، حاملگی یا بیماری‏های جنسی واگیر دار را کاهش داد. چنین اعتراضی یقیناً به هر دو دوره آموزشی کنونی وارد است.

اما در صورتی که هدف نهایی ما ایجاد شیوه صحیح است پس باید کاری بیش از تعریف و تمجید انجام دهیم. به این منظور باید واقعاً برنامه‏ای را ارائه دهیم که بتواند وظایف کامل آموزشی را به عهده داشته باشد. عدم میل برخی از دانش آموزان برای شرکت در این دوره‏ها به معنای محرومیت بقیه از آن نیست. بنای هر برنامه آموزشی باید بر این باشد که دانش آموزان نحوه به کار گیری استدلال اخلاقی برای آگاهی از تصمیم گیری‏های‏شان را بیاموزند. هر چیزی کمتر از این صرفا تبلیغات خوش بینانه است و سزاوار عنوان پر افتخار آموزش نیست.

پی‏نوشت:

1. Joe carter

2. Henry Waxman

3. Abstinense education

4. Comprehensive

5. Abstinence only